özbekhakem

ben kendimi bildim bileli, kendim gördüm göreli –ilk aynada,
ne soğuyan caddelerin akşamını bilirim ne de havanın esmerliğine dayanıklıyım
merak etmem karanlığın elini, ve onun çeki düzen verilen halini
ne kadar uygarsa bir tarih, o kadar şiir yazılmamış bir tarihtir ya
ben de öyle sevmedim de, sevmiş kabul edildim, siyahı ve siyah fonda terk edilmiş dünyamızı
felaketten ucuz kurtulduk, ama ben ölmüştüm işte annabel leeeeee
ölünen bir sokakta mecbur kalırsınız görünmemeye, işte tek yol devrimdir bundan böyle
kağıtlarımı döverek öldürdüğüm düşünülecek olmasın, ben sadece ölüyüm, bir trenin altında ezilişiyim hayatın, çamur haline dönüşmüşüyüm yerden çıkan canavarın,
bir romanın, hayatları kendi içinde geçen umutsuz adamlara, intihardan vazgeçtiğini anlatıp duran ve daha sonra anlatamayan
yalanıyım, beni bu yaşımda anlayın, küfredin, yenildiğimi gördüğünüz fotoğrafların içine katın
karanlığa bulandığım çekmecelerden de çıktım, şimdi gündüzün her şey basit
ve elverişli mutsuzluğa her aydınlık
yağmur yağınca evlerine kapanan şu büyük servet sahiplerinden olmadığımı da
burada şiire benzetmeye çalıştığım yazmalardan bilirsiniz, bir gün öyle olunca bundan daha iyisini yapabileceğimi hele, siz nasıl da bilirsiniz
büyük evlerinin büyük içleri olan yalnızlıklarından istiyorum haline
gelemiyorsam ve de bunu anlatamıyorsam benim
zar zor hatırladığım korkak kelimelerimle
denilmesin ki artık içsizim, perdelerimde boğulan rüzgarlar yok, denilmesin ki kazanmışım
bu mesele odası olduğumuz evlerin, yalnızlığı olduğumuz bedenlerin, elbisesi olduğumuz kişilerin, yalanları olduğumuz cunhuriyetlerin de içlerinin,
bu meseleyle dolu olduğunu gösterir, öylece benim de sarhoşluğum
kalbimi, yani en taştan en topraktan yerimi, onların doldurduklarıyla taşırma seviyesine
getirme eğilimim nedeniyle, iğfal etmiştir
ve sonra diğer kaba boşaltılan umutlarıma ve umudlarıma, ne kadar da yazık ettiğimi
bana bir de size göstermesi açısından dikkate şayandır,
evet ben kime benzemek istiyorum, aslen olduğum kişiden uzak bir coğrafyanın
kapılarında, illaki kolay saplanan bir bedene bir hedefe doğru mu bekliyorum
ben bir ok muyum saplanan kendinin ruhuna
niçin çiçeklerini bulduğum bahçenin renklerine demir gibi soğuğum
niçin korkuluğuyum içeri girmeye çalışan abdestli namazlı gerçeğimin
ya da dua edilenlerin peşinden gittikçe küfüre daha yaklaştığımın Berlin duvarında
kırıldığımı başkalarına ne diye gündüz sızıntısı diye miyavlıyorum
cik cik cik, yani beni burada bırakın, en yanlış kapıda, içerisi olmadan da yapabilirim ben bu karanlıkta içerdeki her şeyin
ama bunu anlatırsam beni sakin de zannetmesinler, çıplağım, otobüste öldürmediğim kimse yok, gitmediğim yerleri hala saklıyorum özenle geleceğin güne,
peki gelsen ne kadar bir kurtarılırım, ne kadar bir zindandan atlamış kont bilinirim
belki sen başlıksın değişmeyen kitapların ilk sayfalarında yakışır bir punto ile
büyükce puntolarla yazılmış sana taraf kuzeyliyorum kendimi yine de ama, ekvator çizgilerine kadar
iniyorum soğuktan ve beni kemiren yalnızlığımdan
o zaman diyorum ben üşümem, o zaman zamanla dolu halılarımız olur ve yavaş yavaş
sökmek için yaşarız onları, onlar bazı çocuklara anı olarak fotoğraflansınlar diye
ara sıra, gerçekte ne yapmakta olduğumuzu bilemeyerek, odanın her yerindeki yalnızlıkları, yazılmışlıkları, birliktelikleri, birlikte değillikleri, gülümsemeleri, gülümsememeleri, inatla sevmeleri ve küsmeleri, kaydetmiş olduğumuz halıdan süpüre süpüre, yırtarız geleceği, biliyorsun gelecek de yırtılan kağıttan yapılır, kağıtları yaşarız, heceleri olmak için yaşamakların
Allah bizi tanıdığı için, her şeyi tamam bırakmıştır da, yırtmadıklarımız kalmışsa ve de bir yetime verecek miyiz diye nöbettedir gözleri
biz yetimiz sevgili bana doğru gelen o otobüsle, o eminönünde bekleyen, ben beklemediğim için şimdi o köprünün yerine düşünmekle ilgili bir heykel yapacak olmalılar diye düşünmekle geçiriyordum o sessizliği
ama çok terlerim, bunu düşünemiyor muyum sanki,
evet ben bütün o cunhuriyetler yapanlar kadar pis kokulu terlerim, bana bedavadan getirir Necati parfüm deodorant denen şeyleri, para almaz
ve ben çok terlerim ama olsun, sen buna daha ne kadar dayanacaksın dememem mi lazım gülsüm ha?
aynı kişiden yapılmış birisine benzeyeceğiz benzeyeceksek, başkalarına benzememiz gerekecek
ben bunu bir pencerede yazarken görmüştüm, savaş kültürümüzü devam ettireceğiz ve sonra
bombalar patlayacak bombaların patlatıldığı şehirlerde
ve bakanlar ve görenler ve o andan sonra da yaşayabilenler
sanki şehirlerin bombalar tarafından mahvedilmek üzere yapıldığını ve kurulduğunu ve yükseldiğini görecekler hep birden
öyleyse kaçalım diyeceksin, öyleyse iman bunun neresinde diyeceksin,
deme
biz kimsenin kölesi olmak için tutulmuş değiliz henüz’deki kimselerden olmamak için
ve kölesi olduğumuz bir şeylerin hakkından gelmek için paramız var toplayacağız’daki
toplamanın aslında çalmaktan ileri gelen
ve her nitelikli insanın bütün niceliklerini fulleyeceği
bir esaret olduğunu görmeden (aslında görerek olması gerekirken görmeden dediğime göre, çok kirleneceğiz sevgilim, *peki hala neden görerek dedin ki* çünkü cümlenin gidişi öyle bir intiba bırakıyor ya, ama hakikat başka biriyle evlidir canım, öyle de değil mi) önümüze gelen ne var ne yok yaşayacağız, arabalardan evlerden, yiyeceklerden giyeceklerden içeceklerden, kitaplardan(çok az) ve kitaplardan söz etmeklerden yaşayacağız, denizlerden ve sahillerden, belki gazetelerden silahlardan, sevişmeklerden uzun uzun sevişmeklerden yaşayacağız, iç çamaşırı giymemeklerden, akşamlardan, uykulardan, sabah işe geç kalkmalardan yaşayacak, tembelliklerden, kimseleri sevememeklerden herkes gibi, herkes gibi herkes gibi ve on üç yüz bin doksan dört kere herkes gibi, yaşayacağız, her gördüğümüzü, işittiğimizi, yaptığımızı, deneyip de yapamadıklarımızı, sade birimizin yapabildiği diğerinin katlandığı şeyleri yaşayacağız,

ben nereye gitsem kaybolurum
elimde değil bu çok güzel
yolumun üzerinde bir han varmış
girmişim ama yokmuşum
söylemişim  dinlenmemiş
anlatmışım susulmamış
çağırmışım gelmemiş
patlatmışım kimse ölmemiş
ve bir polis görmüş sonunda
çok büyük olmak için cop taşıyan
acıyan yerlerimi sırayla döven
kanayan yerlere tuz basmış
bana zindanlarda güneşi ve ayı
hatta düşünmeyi de unutmayı da
susmayı da bağırmayı da yasaklamış
ama bir intihar gelmiş içeri
başımı uzatmış pencereden
gözlerimi kapamışım
sonra beni denizde görenler olmuş boğulmuşum
demek ki kurtulmuşum derken
kaçmış bir eve sığınmışım
yağmurun yağdırdığı göğe kadar
soğuk bir uykudan akan bir ırmağa
dar penceremden değiştirilmiş rüyama
mayınlı odalardan mayınlı odalara
savrulup durmuşum
haberim yok kaçtığımdan
yenildiğimden kuşkuluyum


nefessiz kalmış yenilmişliğimin
düşmanlarına ve dostlarına
ailelerine ve sevgili yurttaşlığına
sonra yine piramitlere yetişen günahlarıma
benim büyük bir de anormal yalnızlığıma
kalbim temiz ama sonsuz öfkeme
sur üflediğim yarına
küfünü çıkardığım ekmeğe
iyi ki doğdun dedirten günlere
köprüleri diri tutan hayalleri yıkan
aniden beliren aniden belirmeyen
kandan yapılma savaşlara
hemen her şeyi öldüren
yani hakikaten öldüren
tapancalı insanlara çok uzak bir yerden
karanlığa bakar gibi
karanlığın içinde hapis yatmışım


bu hain, bu aydın, bu gerekirse
uçurtma bile uçuran insanlar
kot pantolonu üstünde meraklı insanlar
çay yanında gofret
acının yanında nefret atıştıran
iştahlı, traşlı mendeburlar
yahut traşsız ama saygın melunlar
ve de diplomalı allahsızlar
akıllı ahlaksızlar
soysuz devletliler
soylu aşüfteler
her yeri kuşatmışken;
her yeri fethetmişken
her yere kendilerinden koymuşken
bir aralık doğup bir ara yaşayarak
ölümü ölümden isteyenlerden, bekleyenlerden
olmamak adına
kaybolmak denizinin kayıp gemisinde
güvenli ve yakışıklı ve rahat olduğum anlaşılmasın için
korsanlığa özenip
izlerimi silmişim
gölgemi silmişim
terimi silmişim
yazımı silmişim
postalımı ve rengimi
gözlerimi  saçlarımı
sahilleri ve kafkayı
ve sevgiyi ve ayşeyi
ve inanın bana bu halimi
hatta biraz geç kaldım dense de
kokumu, yalın ayak gezmeyi
balıklarla yüzmemi
turnalarla uçmamı
serçelerle ötmemi
gavuruyla içmeyi
abdalıyla dert etmeyi
güzeliyle sevişmeyi
iyisiyle yürümeyi
yolcusuyla ötelere gitmeyi
unutmuşum gitmiş

kayıtsız

görmeye devam edeceğiz nasılsa,
bitmeyen endişeyi
ağaçlara çıkmayı yok saydığımızda bile
göreceğiz sonrayı
masanın altında uzun uzun konuşmalar yapacağız duyulacak
kimisine rüzgar eşlik edecek kimisine ölüm
yakında şu olacağız yakınında değilken
kaçtığımız anlaşılmasın diye de
hep birden koşacağız
bir yerde durmak aklımıza gelmişken,
genişlemişken boşluk
serin bir gölgeye yaslanmak varken hatta
yani dua ile bitirmek varken eylemi
ıslanacağız, bunun adına özgürlük denilecek

öğleden sonraları bitecek
avluda çocuk oyunları susacak
bir vapur bizi istemediğimiz yerlere konduracak
istemediğimiz şeylerin dünyası olacak bura
bir kadersizliktir tutturmuş
fotoğrafları çekilmiş tabutlara doğru
negatiflerine doğru yalnızlığın
bir hayalden ibaret mutluluğa doğru
sıcaktan yoksun evlerimize
yani hikayelerimize yani uydurma gerçeğe ve yalana doğru
santim santim çekileceğiz
yüreklerimizden bahsederken söndürülmüş
ateşlere ile ateşlere kül olacağız
yanmaya kömür, söze acele, kokuya is
oturup sonunda huzursuzluğun kalemiyle
dağların yamacında saklanmış hazineden altınları
önce demire ve sonra demire
sonra mızrağa ve sonra çekice doğru
en sivri ve en ağır olana yontacağız
çıkanları mızrak sanarak
birbirine küfürler yazan cahillere
sonu başlangıçla başlayan delilere
göre daha vicdansız
göre daha bitimsiz
yani daha doğmadan
silinip gideceğiz

o kadar sert olacağız ki
nerde bir yalnızlık var gidip kurulacak
limanlar ve çöller sıkılacak
her şeyin sorulması onadır diye
ona hiç mi hiç  uğramayıp
yoksaları kırışıp
belkileri bırakıp
keşkelere uğrayacağız
her şeyin kırılması bir yana
havuzlar boşalacak
renkler sönecek
ışık bitap düşecek yüzmekten
yenilecek tuttuğumuz taraf
kıyıdan yüz kilometre öteye yaklaşamayacak gelinler
yine de şık giyineceğiz
vurulmak için ıskalanmış
yakalanmak için bekletilmiş
bir sonsuza kadar uyumuş
bir sonsuz kadar daha
uzunca bir eteğin peşine düşeceğiz

biri söylemiştim diyecek
başka biri tutunun bana
öbürki yana çekilecek
sonra bütün öbürkiler
korkakça ve zalimce
ezilerek ve insafsızca
itecekler kendilerini
dibi bilinmeyen suya

kayıtsız kalarak özünde

ağlamak için uzattığı gözleri dönmemiş ve yorgundur aslında
susunca her şey özgürlüğünü kaybediyor şüphesiyle yaklaşıyoruz susmalara
bu yüzden çok konuşup çok sigara içiyoruz ve bir gözümüz hep bekleyişlerimizde
orda avlunun hemen altındaki garip nesne taştan yapılması gerektiğini anlıyor gibi durmuşsa
biz oyun oynanacak insanlara çekmişiz babam, demesin diye kimse taşlansak da bu bişeydir
şimdilik yapayalnız bakıyoruz edasında ve hürriyetiyle ve bir cumartesi öğlesidir öylesine
susmak denen iyi ayarlanmış güzel uyku, yaratılmanın bir adım gerisinde durmaktan başka
başkaca bir işe yaramıyor olmasına rağmen bakışlarımızdaki başkaca öksüzlük yırtıyor kaburgalarını caddedekilerin
bir inmek almış başını gidiyor
susmaktan başka bir şansı daha olmadığından, sıra sana gelecekten başka şansımız olmadığından ve yaver gitmediğinden talihimiz, süratle bedenlerimizi giyiyorduk o inişte
o iniş görseydiniz görenleri nasıl insanlaştırabilmeye adamıştı kendisini
elbette yangın da sarmıştı çevreyi
Çehov elbette bilmiyordu herkes bağırıyorsa bağırmak güzel
bunun için herkeste bir güzellikti gidiyordu
lady chatterley ve lady chatterley’in sevgilisi olmaktan başka bir çaresi kalmamıştı çoğumuzun
çoğumuzun dediysek her şey bitmiş sayılmaz, hiçbir şey başlamış da sayılmaz
o halde ölelim gitsin diyor ve len zaten yaşamıyoruz ki diyor
on dakikaya çok yakın bir üç beş yılda tamamlayarak gövdemizi
düştük, düştüğümüzü görenlerin ceplerinde fotoğraflar yırtılıyordu
bir başka fotoğrafa geçmeyi aceleye getirmek için
fotoğrafları en yırtılacak şekilde ceplerine almışlardı
o zaman biz nasıl olur da taksimde bulamadık bir çare yalnızlığa
o zaman nasıl oluyor da dönüp dolaşıp bize uğruyor acılar
kimse de mi merhamet etmiyor ayseli sevip de
köprünün orda ona yetişecek gibi sürekli ve sürekli yürüyüşe çıktığımıza
neyse biz zaten geç kalmıştık bu elinde revolverle geçen zamana
mekanizma işliyordu, buna müdahil olmakla paslanıyor ve arta kalan zam anlarında
küsüyorduk başka da değil
bir yolculuk bizi geri döndürüyordu alışılmış
yakacak odunumuz var, kibirimiz var, kelimelerimiz gelmiş konmuşlar dillerimize
ve küfür, o inatçı pezevenk oğlu pezevenk oğlu
bir mızrak desek yanlış olmasın ama
bir ceylanın avlanması anındakine benzer saplanıyordu çay içtiğimiz dudaklara
orda öyle bir esrar çekmişiz ki, sanıyorduk İstanbul yazdığımız bir şeydir
sonra o esrar etkisini geçirtir geçirtmez soluğu hiç alakası yokken düşünmekte alıyorduk
yorumlanmış her şeyi bir elli sekiz kez ve de otuz kez daha yorumlayıp
okulda öğretilecek manzumelere kadar götürüyorduk bu düşünmeyi
yorgunduk söylemiştik bunu size
Cevat çapan kimdir bilmiyorduk ama yorgunduk
gitmek ve uyumak isteyişimizin altındaki nedenlerin en başında hep o geliyordu
mesela bir kitaba kurulduk hemen o geliyordu
sonra memurduk o geliyordu eve kadar bize eşlik etmeğe
ayşeye niye gelmiyordu sonra Ertan kardeşimize
belki unutmaktır çaresi denilen şiirleri okuyorduk okumasına ve fakat yine de
ara sıra kendimiz de resim yaparak şiirler yazıyorduk ve fakat yine de
ebrunun yanında çektirdiğimiz hiçbir fotoğrafta yer almıyorduk
her gün üst üste bu nedir ahmet derken selime
bir ritim tutturmuşuz Sebahattin demekle kalabilmesi murat’ın
o garip nesneyi anlatışındaki akşam karanlığına bir daha dönmek istemediğiyle karıştırılmasın istediğindendir bazen
bunu hepimiz bilemeyeceğiz, avcı malzemelerimizle girdiğimiz orman kara bulutlarla çevrelenmiş olduğundan mumlar yakılıydı ve niyetimiz belliydi
üstümüz açık yatmıştık bizde, bunu kanıtlayan bir kadın bulmak için jiletlerle kesiliyorduk her gün,
ortam ne kadar müsait değildiyse bile dans etmeğe, akıllarımızın bir köşesinde çalan plağa ilgisiz kalamıyorduk

hoşçakal krizi

elbette hepimize uzun geldi bu beste
hazırladıkları yazda çiftliklerimize ulaşım koymamışlardı daha
yıllarca bize soluk aldırmadan ellerinde tuttukları tabanca
bile hep aynı hatıralarda kullanılmıştı
kabul edelim gitsin, biz buraya konmaktan hiç vazgeçemedik
yorulmaktan ellerimiz üşümedi ve kanserden gelmedik
saklanmamıza yer yoktu, geniş ve uzun ve duvarlar yapılması
birbirimizi seçemeyişimizin iyi sebepleriydi
kimseyi görmesek de martılara uzun bir akşam olmuştu
çaktırmadan incir ağaçları o günlerde baltayla vurulan
ve uçakları düşürmekten kalpleri çıkan her martının elinde
bir çocuk doğuyordu yorulmasın diye melekler
bu bize yeterdi zaten, zaten ben patates kızartıyordum
hikayenin gidişatına ayak uydurayım derken bozabiliyordum
yaşamadan baktığım ve uzandığım atın sırtında
bir kurbağada da bulunabilecek zindelikte sanki
bulmadığım yara kanatıcılarının yerlerini soruyordum Aysellere
ki bu öylesine hızla yere çakıyorduki beni
sanırsınız kendimizi aradığımız bir filmin resminde çıkmamışız da
sürekli felaketler ısmarlıyoruz olduğumuz yerlere
kim bilir nerde hangi pencerenin önünde şimdi bir çocuk
uzun geldi diyor bu kış ve kadın da esrarengiz bir biçimde
mutfakta dünyayı bulandıran ne varsa onlara annelik edişini
hemen hemen her şekilde ısıtıyordu
çocuk sonra hemen büyüyor kavga ediyor ve sigaraya alışıp
bile başlayacak sinire ve bile o gözlere sahipti olmuştu
nasıl yapılır uçak, martıların çığlığı yetişmeden daha
nasıl bunlar olurken beni de yanlarında götürürlerdi ki
artık her şeye kararsız kalmakla utanmamak arasındaki
madeni ve plastik ve üniversitelerdeki şeylerden
birçoğunu söylemeye alıştırılıyordum muydu neydi
artık ne sahili biliyorum vedalarım titrekken ateşli ünlemlerle
ne de öpmesini kızı kendi şehrim uyanmamışken dumandan
yelkenleri göründü ve şimdi ne yapsak ilerliyor zaten
şimdi ne yapsak ilerliyor zaten dediğimizde bile bir kış gecesi
tahammül edemiyoruz az kalan yabancı kişilere
sonra ölmeye varıyor her şey murat zamanındakiler gibi
sarı bir öğleden sonrası sineması gösteriliyor ya
hemen koşuyorum ve herkes bir koşu tutturmuş oluyor
o zaman ne kadar sürerse sürsün bu filme gideceğiz havası var dışarıda karanlık
göğsümüzde koşuşan atlıların ilk Moğol halleri ezip geçiyor bu gidişlerimizi
ama bu vakitlerde trenden bir mendile sarılı halde atılmış şiirler ve
o diğer rahatsız edici beş para etmez şeyler zorumuza gidiyor
o zaman saçlarını topluyor ya da nevresim ya da ezberlemekle meşgul
kimden ne kadar kaçacağını ve yakalanacağını
mektuplarından ve mektuplarını kaçıyor
neden barlardan ve sigarasını hızla tüketen adamlardan kaçılması gerektiğini kaçıyor
gördüğü ilk trene binse yeridir diyorsun sen, ve maalesef burada
bile bir kaçıştır gidiyor dünyada
oysa lacivert bluzu olan herkes bizi kandırabilirdi ki biz ne güzel kandırılıyorduk
binalar çatladıkları ve kırıldıkları yerlerden tekrar dikiliyordu
gidişini, bir çocuk ölüyor içimde diye yanıtlayan onca dünya savaşı askeri
bilmeden ölüyorsa, rüzgarla işimiz bitmiştir demek olmuyor hiçbir şey
daha esecek çok etek var kızların giydiği
bu bize yeter zaten, annem bize patates kızartır
ve seni seviyorum, çünkü bunda kızacak bir şey yok
böylece bir sırrı ediniyorum, bana öyle bakma
işgal edilmemiş topraklar arıyorum çocuklarıma, boş yere suçlama kimseyi
bu bir kıskanmaktır gidemediğin yerleri görmüş birini, hoşçakal

ben oturmuş bir şiiri yazmak için
arıyorum kurbanı ben olarak müjdelenmiş peygamberi
nereye gitsem bir pencere bağırıyor çatlağından
dilime almadığım küfürler buluşuyorlar bir paltonun içindeki sokak çocuğunda
onlar için bile kalbimde hayli kazılı bir hendek
gömlek ceplerimi doldurmuşum kumla ve beslenmeyle
sahilde olmak bir rüyada düşen uçaktan çocuk kalarak
ve ölü olarak kurtarılmaksa, öyleyse onu özleyemeyeceğim
açlık yapabileceklerinin önceden vurulmuş kuşlarını öldürür
olmamak mı?  bunu yapacağım
ama sen yapamadın ki Japon ustaların kılıcını kefenine
berber çıraklarını kızdıran ellerindeki ustura değilmiş
bunu partizanmışcasına ve elin kolun bağlıymışcasına
düşünme afrikanın kıvırcık taralı bir yerinde
kızaran güneşin en yalın hali
askerde bir ağacın kovuğunda yazılmış ev
hepsi ve hepsi aklındadır
yaprak olmamak trajikomiktir allah’ı bilmedikten sonra
küçüklüğünün kötü renkli akşamlarından belliydi bir memur olacağın
siren çaldığında yangın çıkaran ziller
sigaranın yanındaki bulutlarda çalıyor
ağlıyor birinin annesi kendini radyoda anons edilen katil zanlısı bilerek
bir bardak doluyor yeşil ölüm dekorlu bir evde
acilen yazılması gereken bişey sanki

maviye boyalı her yer martılar perdelerden uzaklaşsın diyedir
denizlerde boğulmayan birine imdat dedirtemezsin
çünkü kahvelerde vurulmuyor Tuğbalar
ama ben ölmek merakını mendilimle sildim yüzünün çillerinde
sen ne zaman ağlasan artık hırsızlar koğuşunda biri ölüyor demektir
o zaman iplikleri bir insanın
ve kitapları azizlerin
ve kalın kalın harfleri şiirlerin
bahsi geçen sokakta vuruluyorlar ve işten çıkarılıyorlar
bir cumhuriyet söylenseydi keşke diyen
bu şaire benzetilmekten kesik kesik duran şoför
bizim küfürlerimize bir karşılık değil
kimsenin yokluğu kaybolmuyor bu bahçede
bir dalın ağacı,
rüzgarını kovalıyormuşcasına eğilirse
bir şey ki yitirilmiş oluyor
bir şey ki boyuna çalışkan muhalif bu dünyaya
o zaman bir bankacı da biliyor kaza geçireceğini
kanser olacağını veya bir bahçeden
keskin çizgilerle ayrılacağını
geçerken arılar kozalaksız tarlalardan


sen gittiğin gibi yürürsün
ben istiyorum ki kertenkelenin içinde sürüneyim
işkenceden yeni çıkmış kaplanlar
oturmuş ağlamışlar istiyorum
sonra herkese dokunan bir zalim istiyorum ki
senin gücendiğin şeylerden yapılı olsun
yolda kaldım sanki
ne Tahir ne de diğer çizgi filmlerin köylüleri
kalkıp beni bir kurdun şehrinde kurulu
şatolarında
ve kiliselerinde
kaldırmıyorlar uykuya
plakam eski, patlamış bombam
rehinelerim çoktan testereye doymuşlar

isteyemiyorum artık inanmak
doğan güneşlerin başlayışını bodrum katından
çıkıp izinli olduğumuz kadar sustuğumuz rüzgardan utanmakla
aynı dilden konuşuyoruz ama
ben nereye gidiyorum

kimin için ne kadar boşaltılmış berlin
kavuşmak canlısı tombul memeleriyle kadınca
ve iman eksiği bir şeytanı da beraberinde
alıyorum bir itle münakaşa etmesi için bende
apartmanı soğuk bir mumla üfleyip
içeri alıyorum vardırsa bir gemi
sokak çocuklarını hatırlamamak için
bir iki çiçekle doldurulmuş vazo

yolda gördüğüm bir serçeyi ağaca bağladım

ne bileyim belki bir trendesin seni indirecekler
güneş ne bileyim çıkmış bir pencerenin bir damına
kitapları tanıyan soğumuş bir üslup var
yerden kırk bin metre uzak ve güya rahatsın
rakı içsek belki o kadar güzel
şarkı dinlesek öyle o kadar gece
ve daha sen dünün koynunda yatarken
bir başkası olan ben çoktan halkalıdayım
sen hiçbir trenden nasıl çıkıldığını görmedin malatyaya
askılarda bekleyen gençliğim takım elbiseli
yemin ederim bu sandığın ben olmalıyım ki
nicedir beklerim kurbağalar yağmasa da
şimdi ikimiz olsak bir kedi
şimdi iplikten olsak ve hür
yani ikimiz olsak yarını güneşli bir hamak
ve de otellerin perdesiz içe kapanıklığı
vede  taşrasız bir uzak ama
kalalım desem kalmayız bilirim


bir kağıda yazılı camdan dışarısı görünür
elmalar yenir güzel günler göreceğiz
yanımızda telaşlanmış eylülün moru
ve alışkanlık olmuştur rüzgarın beni sokması
bak her yerim şişik bir yerim buruş
oysa hikayede geçen bir patronmuş
kovalatan ve cezaya uğratan beni
sanki sanıklar bizden değil
sanki sen gitmezsin bir kuş görsen
sanki benden kopardığın kazak
sanki ilhan irem ve sanki sevinç
o halde neye yarar mavi bir bakış
anamın ekmeği şiirlerdeki şair
bi isim mi verdiler ki bize
bir nehir mi geçti susadığımız ormandan
ya da ne bileyim ki senin adın
kaçırılmıştır da bir faytonla
bir işçiye bağırır tonda
çağırıyorsundur beni
mendilinde kimse yokmuş gördüm
gördümse kendime gördüm kimse karışmasın
betonun üstünde duran fotoğrafçı
çekmiyor ki bu dediklerimi
yangın rahatça yanıyor
kırık ayaklar kırılıyor
ağaçları kırılıyor ve de dağ bir paraşütle inmede ovaya
serçelerse kırlangıçlara gebe
gülmek çekip gitmek demek oluyor
bunu anlayınca öğretmenim ben
sen bunu duysan gazete yazarsın
bulduğun ilk okulda okumaya başlarsın beni
ben sana yazarım kurşunlu elimle
sen bana anlatırsın plakasız gerçeği
ve ben seni istanbul sanırım
buralardan geçerken uğramışım
bastığın yerleri kurutmuşum
bir filmi temize çekmişim anlatmışım
ama sen ne de çok geç geldin ve de çabuk derim
söyle şimdi yağmur ne vakit diner
sen değil misin ki yağdıran bulutu
e madem bari sigara içir bize
hava müsait zati bu tineri çekmeye
kokain ve eroin ve tiner neyse
birbirimize kravat bulalım neyse
birbirimizin ceketi olalım neyse
bir erik ağacı ve de susamı ekmeğin
peki bir erik ağacı vardır dediğimde
sen bunu bana da hatırlatır mısın
orda benim için martılanır mısın
bir köy bir kasaba veya şehrim olur musun
bana mektup yazar mısın...
bana mektup yaz geçen yazdan
ki ben o zaman kurtulurum

ben seni özlemek için yapılmışım

ben seni özlemek için yapılmışım

(bulgakov bilse ki ben onu okuyacam) kıyameti koparırdı

yanıyordu gece çıktık baktık

kaybettiğim bişey var ama ellerimde
bir yolun yarısında
sonuna ulaşmış gibi
kimse vurgulu söylemiyor yokluğunu
söylemiyorum ellerimi.
aydınlık küstah dokunuşuyla beni
taşıyor eski limana
liman yanaşıyor gemiye
gemi elma ağacının sırtında
deniz de yüzmüş açık çukura
ellerime bakıyorum acıyor her şey
susunca her yer bir Meksika.
sus diyorum uyanıyor gemi
batmaya yüzükoyun yatmış
sese öfkeli
sakin sakin bağırıyorum o halde
gelene geçene,
yalnızlık budur, ipek kravat değil.
bir pencereden bakınca
ateş oluyor siyahın gerdanı ve boynu
bir de geceliği var bilirim
yokluk dolduruyor evimi
boşluğun harı çıkmış
süslenip ölüyor tekrar etmek gerekirse
tekrar söylemek gerekirse
karşılamak gerekirse gidenleri
unutmak gerekirse yaz aylarını
nerden geldiyse geldi kelimelerle
üstelik elbisesi yanlış.
sen ve ben ve ikimiz işte
açıklanıyorlar birden
aynı sabahın içinde
aynı rüzgarın fitiliyle
kendi için bana bir son gün diliyor biri
biri koşmayı bilmediği için memur
biri de yüzmeyi bilmekten yorulmuştur herhalde.
beklemelerin yavaşlığında söylenmiş susmalar
söylenmiş şeylerin arkasında duran gerçek
taranıyorlar hep birlikte
ve güzelleşmeyip
ve bağrışıyorlar odada.

yenmiş bir takım
sarı saçlı olmaya bilenen adam
hepsi sahanın içinde
unutturuyorlar güze güz olduğunu
dumanı olmayan bir sigarayı
bitmemiş bir yalnızlığın içinde
söndürüyorlar iyice,
sanki hiçbir sevdaya
ayrılık için çıkmamış gibi
bulandırıyorlar suyu
şimdiyse yavaşça yazık bir şey
yakut diye salınıyor
ellerime doluyor gökyüzü sarmaşığı
sislerin siyah güllü güvertesi
perdenin mavisi
buğulu ellerimin penceresi 
ve pencerenin kanı
yavaş yavaş usulca dökülüyorlar
incelik derdine düşmeden

kan yavaş yavaş sökülüyor aydan
işte geldim ama
on dört yaşımda değilim diyerek
annesine kızan bir kızgın sanki
sabahların gelini bir düşbazla
sabahları gelini bir düşbaz
tekrarlamak gerekirse
dipdiri gömlekli ve acımadan
tükürüyorlar üstüme
şaşkınlıkla dinliyorum gözyaşlarını
öç alıcı bir hasan ve de Mehmet mi desem
yoksa tanınmamış bir başlangıç mı bilemem
beni hızla eskitiyor
unutmak da bir Allahın belası
tanrı bunu önemsemiyor.