hoşçakal krizi

elbette hepimize uzun geldi bu beste
hazırladıkları yazda çiftliklerimize ulaşım koymamışlardı daha
yıllarca bize soluk aldırmadan ellerinde tuttukları tabanca
bile hep aynı hatıralarda kullanılmıştı
kabul edelim gitsin, biz buraya konmaktan hiç vazgeçemedik
yorulmaktan ellerimiz üşümedi ve kanserden gelmedik
saklanmamıza yer yoktu, geniş ve uzun ve duvarlar yapılması
birbirimizi seçemeyişimizin iyi sebepleriydi
kimseyi görmesek de martılara uzun bir akşam olmuştu
çaktırmadan incir ağaçları o günlerde baltayla vurulan
ve uçakları düşürmekten kalpleri çıkan her martının elinde
bir çocuk doğuyordu yorulmasın diye melekler
bu bize yeterdi zaten, zaten ben patates kızartıyordum
hikayenin gidişatına ayak uydurayım derken bozabiliyordum
yaşamadan baktığım ve uzandığım atın sırtında
bir kurbağada da bulunabilecek zindelikte sanki
bulmadığım yara kanatıcılarının yerlerini soruyordum Aysellere
ki bu öylesine hızla yere çakıyorduki beni
sanırsınız kendimizi aradığımız bir filmin resminde çıkmamışız da
sürekli felaketler ısmarlıyoruz olduğumuz yerlere
kim bilir nerde hangi pencerenin önünde şimdi bir çocuk
uzun geldi diyor bu kış ve kadın da esrarengiz bir biçimde
mutfakta dünyayı bulandıran ne varsa onlara annelik edişini
hemen hemen her şekilde ısıtıyordu
çocuk sonra hemen büyüyor kavga ediyor ve sigaraya alışıp
bile başlayacak sinire ve bile o gözlere sahipti olmuştu
nasıl yapılır uçak, martıların çığlığı yetişmeden daha
nasıl bunlar olurken beni de yanlarında götürürlerdi ki
artık her şeye kararsız kalmakla utanmamak arasındaki
madeni ve plastik ve üniversitelerdeki şeylerden
birçoğunu söylemeye alıştırılıyordum muydu neydi
artık ne sahili biliyorum vedalarım titrekken ateşli ünlemlerle
ne de öpmesini kızı kendi şehrim uyanmamışken dumandan
yelkenleri göründü ve şimdi ne yapsak ilerliyor zaten
şimdi ne yapsak ilerliyor zaten dediğimizde bile bir kış gecesi
tahammül edemiyoruz az kalan yabancı kişilere
sonra ölmeye varıyor her şey murat zamanındakiler gibi
sarı bir öğleden sonrası sineması gösteriliyor ya
hemen koşuyorum ve herkes bir koşu tutturmuş oluyor
o zaman ne kadar sürerse sürsün bu filme gideceğiz havası var dışarıda karanlık
göğsümüzde koşuşan atlıların ilk Moğol halleri ezip geçiyor bu gidişlerimizi
ama bu vakitlerde trenden bir mendile sarılı halde atılmış şiirler ve
o diğer rahatsız edici beş para etmez şeyler zorumuza gidiyor
o zaman saçlarını topluyor ya da nevresim ya da ezberlemekle meşgul
kimden ne kadar kaçacağını ve yakalanacağını
mektuplarından ve mektuplarını kaçıyor
neden barlardan ve sigarasını hızla tüketen adamlardan kaçılması gerektiğini kaçıyor
gördüğü ilk trene binse yeridir diyorsun sen, ve maalesef burada
bile bir kaçıştır gidiyor dünyada
oysa lacivert bluzu olan herkes bizi kandırabilirdi ki biz ne güzel kandırılıyorduk
binalar çatladıkları ve kırıldıkları yerlerden tekrar dikiliyordu
gidişini, bir çocuk ölüyor içimde diye yanıtlayan onca dünya savaşı askeri
bilmeden ölüyorsa, rüzgarla işimiz bitmiştir demek olmuyor hiçbir şey
daha esecek çok etek var kızların giydiği
bu bize yeter zaten, annem bize patates kızartır
ve seni seviyorum, çünkü bunda kızacak bir şey yok
böylece bir sırrı ediniyorum, bana öyle bakma
işgal edilmemiş topraklar arıyorum çocuklarıma, boş yere suçlama kimseyi
bu bir kıskanmaktır gidemediğin yerleri görmüş birini, hoşçakal

ben oturmuş bir şiiri yazmak için
arıyorum kurbanı ben olarak müjdelenmiş peygamberi
nereye gitsem bir pencere bağırıyor çatlağından
dilime almadığım küfürler buluşuyorlar bir paltonun içindeki sokak çocuğunda
onlar için bile kalbimde hayli kazılı bir hendek
gömlek ceplerimi doldurmuşum kumla ve beslenmeyle
sahilde olmak bir rüyada düşen uçaktan çocuk kalarak
ve ölü olarak kurtarılmaksa, öyleyse onu özleyemeyeceğim
açlık yapabileceklerinin önceden vurulmuş kuşlarını öldürür
olmamak mı?  bunu yapacağım
ama sen yapamadın ki Japon ustaların kılıcını kefenine
berber çıraklarını kızdıran ellerindeki ustura değilmiş
bunu partizanmışcasına ve elin kolun bağlıymışcasına
düşünme afrikanın kıvırcık taralı bir yerinde
kızaran güneşin en yalın hali
askerde bir ağacın kovuğunda yazılmış ev
hepsi ve hepsi aklındadır
yaprak olmamak trajikomiktir allah’ı bilmedikten sonra
küçüklüğünün kötü renkli akşamlarından belliydi bir memur olacağın
siren çaldığında yangın çıkaran ziller
sigaranın yanındaki bulutlarda çalıyor
ağlıyor birinin annesi kendini radyoda anons edilen katil zanlısı bilerek
bir bardak doluyor yeşil ölüm dekorlu bir evde
acilen yazılması gereken bişey sanki

maviye boyalı her yer martılar perdelerden uzaklaşsın diyedir
denizlerde boğulmayan birine imdat dedirtemezsin
çünkü kahvelerde vurulmuyor Tuğbalar
ama ben ölmek merakını mendilimle sildim yüzünün çillerinde
sen ne zaman ağlasan artık hırsızlar koğuşunda biri ölüyor demektir
o zaman iplikleri bir insanın
ve kitapları azizlerin
ve kalın kalın harfleri şiirlerin
bahsi geçen sokakta vuruluyorlar ve işten çıkarılıyorlar
bir cumhuriyet söylenseydi keşke diyen
bu şaire benzetilmekten kesik kesik duran şoför
bizim küfürlerimize bir karşılık değil
kimsenin yokluğu kaybolmuyor bu bahçede
bir dalın ağacı,
rüzgarını kovalıyormuşcasına eğilirse
bir şey ki yitirilmiş oluyor
bir şey ki boyuna çalışkan muhalif bu dünyaya
o zaman bir bankacı da biliyor kaza geçireceğini
kanser olacağını veya bir bahçeden
keskin çizgilerle ayrılacağını
geçerken arılar kozalaksız tarlalardan


sen gittiğin gibi yürürsün
ben istiyorum ki kertenkelenin içinde sürüneyim
işkenceden yeni çıkmış kaplanlar
oturmuş ağlamışlar istiyorum
sonra herkese dokunan bir zalim istiyorum ki
senin gücendiğin şeylerden yapılı olsun
yolda kaldım sanki
ne Tahir ne de diğer çizgi filmlerin köylüleri
kalkıp beni bir kurdun şehrinde kurulu
şatolarında
ve kiliselerinde
kaldırmıyorlar uykuya
plakam eski, patlamış bombam
rehinelerim çoktan testereye doymuşlar

isteyemiyorum artık inanmak
doğan güneşlerin başlayışını bodrum katından
çıkıp izinli olduğumuz kadar sustuğumuz rüzgardan utanmakla
aynı dilden konuşuyoruz ama
ben nereye gidiyorum

kimin için ne kadar boşaltılmış berlin
kavuşmak canlısı tombul memeleriyle kadınca
ve iman eksiği bir şeytanı da beraberinde
alıyorum bir itle münakaşa etmesi için bende
apartmanı soğuk bir mumla üfleyip
içeri alıyorum vardırsa bir gemi
sokak çocuklarını hatırlamamak için
bir iki çiçekle doldurulmuş vazo

yolda gördüğüm bir serçeyi ağaca bağladım

ne bileyim belki bir trendesin seni indirecekler
güneş ne bileyim çıkmış bir pencerenin bir damına
kitapları tanıyan soğumuş bir üslup var
yerden kırk bin metre uzak ve güya rahatsın
rakı içsek belki o kadar güzel
şarkı dinlesek öyle o kadar gece
ve daha sen dünün koynunda yatarken
bir başkası olan ben çoktan halkalıdayım
sen hiçbir trenden nasıl çıkıldığını görmedin malatyaya
askılarda bekleyen gençliğim takım elbiseli
yemin ederim bu sandığın ben olmalıyım ki
nicedir beklerim kurbağalar yağmasa da
şimdi ikimiz olsak bir kedi
şimdi iplikten olsak ve hür
yani ikimiz olsak yarını güneşli bir hamak
ve de otellerin perdesiz içe kapanıklığı
vede  taşrasız bir uzak ama
kalalım desem kalmayız bilirim


bir kağıda yazılı camdan dışarısı görünür
elmalar yenir güzel günler göreceğiz
yanımızda telaşlanmış eylülün moru
ve alışkanlık olmuştur rüzgarın beni sokması
bak her yerim şişik bir yerim buruş
oysa hikayede geçen bir patronmuş
kovalatan ve cezaya uğratan beni
sanki sanıklar bizden değil
sanki sen gitmezsin bir kuş görsen
sanki benden kopardığın kazak
sanki ilhan irem ve sanki sevinç
o halde neye yarar mavi bir bakış
anamın ekmeği şiirlerdeki şair
bi isim mi verdiler ki bize
bir nehir mi geçti susadığımız ormandan
ya da ne bileyim ki senin adın
kaçırılmıştır da bir faytonla
bir işçiye bağırır tonda
çağırıyorsundur beni
mendilinde kimse yokmuş gördüm
gördümse kendime gördüm kimse karışmasın
betonun üstünde duran fotoğrafçı
çekmiyor ki bu dediklerimi
yangın rahatça yanıyor
kırık ayaklar kırılıyor
ağaçları kırılıyor ve de dağ bir paraşütle inmede ovaya
serçelerse kırlangıçlara gebe
gülmek çekip gitmek demek oluyor
bunu anlayınca öğretmenim ben
sen bunu duysan gazete yazarsın
bulduğun ilk okulda okumaya başlarsın beni
ben sana yazarım kurşunlu elimle
sen bana anlatırsın plakasız gerçeği
ve ben seni istanbul sanırım
buralardan geçerken uğramışım
bastığın yerleri kurutmuşum
bir filmi temize çekmişim anlatmışım
ama sen ne de çok geç geldin ve de çabuk derim
söyle şimdi yağmur ne vakit diner
sen değil misin ki yağdıran bulutu
e madem bari sigara içir bize
hava müsait zati bu tineri çekmeye
kokain ve eroin ve tiner neyse
birbirimize kravat bulalım neyse
birbirimizin ceketi olalım neyse
bir erik ağacı ve de susamı ekmeğin
peki bir erik ağacı vardır dediğimde
sen bunu bana da hatırlatır mısın
orda benim için martılanır mısın
bir köy bir kasaba veya şehrim olur musun
bana mektup yazar mısın...
bana mektup yaz geçen yazdan
ki ben o zaman kurtulurum

ben seni özlemek için yapılmışım

ben seni özlemek için yapılmışım

(bulgakov bilse ki ben onu okuyacam) kıyameti koparırdı

yanıyordu gece çıktık baktık

kaybettiğim bişey var ama ellerimde
bir yolun yarısında
sonuna ulaşmış gibi
kimse vurgulu söylemiyor yokluğunu
söylemiyorum ellerimi.
aydınlık küstah dokunuşuyla beni
taşıyor eski limana
liman yanaşıyor gemiye
gemi elma ağacının sırtında
deniz de yüzmüş açık çukura
ellerime bakıyorum acıyor her şey
susunca her yer bir Meksika.
sus diyorum uyanıyor gemi
batmaya yüzükoyun yatmış
sese öfkeli
sakin sakin bağırıyorum o halde
gelene geçene,
yalnızlık budur, ipek kravat değil.
bir pencereden bakınca
ateş oluyor siyahın gerdanı ve boynu
bir de geceliği var bilirim
yokluk dolduruyor evimi
boşluğun harı çıkmış
süslenip ölüyor tekrar etmek gerekirse
tekrar söylemek gerekirse
karşılamak gerekirse gidenleri
unutmak gerekirse yaz aylarını
nerden geldiyse geldi kelimelerle
üstelik elbisesi yanlış.
sen ve ben ve ikimiz işte
açıklanıyorlar birden
aynı sabahın içinde
aynı rüzgarın fitiliyle
kendi için bana bir son gün diliyor biri
biri koşmayı bilmediği için memur
biri de yüzmeyi bilmekten yorulmuştur herhalde.
beklemelerin yavaşlığında söylenmiş susmalar
söylenmiş şeylerin arkasında duran gerçek
taranıyorlar hep birlikte
ve güzelleşmeyip
ve bağrışıyorlar odada.

yenmiş bir takım
sarı saçlı olmaya bilenen adam
hepsi sahanın içinde
unutturuyorlar güze güz olduğunu
dumanı olmayan bir sigarayı
bitmemiş bir yalnızlığın içinde
söndürüyorlar iyice,
sanki hiçbir sevdaya
ayrılık için çıkmamış gibi
bulandırıyorlar suyu
şimdiyse yavaşça yazık bir şey
yakut diye salınıyor
ellerime doluyor gökyüzü sarmaşığı
sislerin siyah güllü güvertesi
perdenin mavisi
buğulu ellerimin penceresi 
ve pencerenin kanı
yavaş yavaş usulca dökülüyorlar
incelik derdine düşmeden

kan yavaş yavaş sökülüyor aydan
işte geldim ama
on dört yaşımda değilim diyerek
annesine kızan bir kızgın sanki
sabahların gelini bir düşbazla
sabahları gelini bir düşbaz
tekrarlamak gerekirse
dipdiri gömlekli ve acımadan
tükürüyorlar üstüme
şaşkınlıkla dinliyorum gözyaşlarını
öç alıcı bir hasan ve de Mehmet mi desem
yoksa tanınmamış bir başlangıç mı bilemem
beni hızla eskitiyor
unutmak da bir Allahın belası
tanrı bunu önemsemiyor.

susuşun boynu bükük, kırılmış harfleri kelimelerin
dönüp yorgun bir ağrıya dönüşüyor sessizlik
ışık görünmemenin renginden yapılmış
hayal kırıklığının şeritlerine geçmeye izinli dünya
unutmaksa dönüp dolaşıp ağlara takılıyor
tezgahlardan mutfaklara alınmaları arttırıyor boşluğu
ve içeri alınıyorlar, o ki camlar abartılacak derecede açık
kimse uyanmamış yaşadıklarından, kimse düştüğünden
rüyanın kokusu sinmiş gök yüzüne, eline mum alan yarılıyor filmi
ağladıkça unutulur ama, ağlamak diye bişey yok
arabulucu, arabulucu, arabulucu nerdesin


kasablanka elimde bir kitap, yardımın gerek unutmaya
yangınların dolaştığı evlerin sahibiyim, üstelik de sakalım yok
unutmak için giyeceğim bir pardösü bulmama yardım etmelisin
düşerken düşmeyi aklımdan geçirmemiştim
sade bana yetecek bir avlusu olsundu hayatın
olmadı, durağa vardık, kimse beklemedi bi daha yaratılışımızı
her şeyi sona erdirmek üzere seçtiğim bıçağı nehir yuttu
şimdiyse ortalık kahredici sessizlik baştan başa
şimdi bir günü yaşamak için yüzlerce kederli gece
bu durumda katilin elinden gelen ne


katili katil yapan neyse, sessizliği de sessizlik yapan
onuncu kattan atlamayı ölmek yapan o
belki siyahı gece yapan bir mühim el, bir mühim bilinmezlik
tek başına, ortaksız, kimi seyre dalmış öyle uzun uzun

salonsuz bir keder ile

başkaları gitmiş olabilir, karanlığın kime kalacağı bilinmez
ihtimaldir ki sevmek: bir beşikte doğmayı beklemektedir
fark edilmek için çaldığın bir şarkı gibi aceleden okunmaz
ihtimaldir ki bulmaya hazırlandığın sevgili, istasyona doğru ölmektedir
uçurumun altında kav, yanmış ve ölü bulunmuş yaralılar
dertleri tasaları yok, artık sevginin iki katlı çelik elbisesi herkes
üç kanatlı gözcüsü kim olacak, bu ise açık seçik bir filme girer elbet
yağmurun bitimine dek intihardan bahsedilmeyecek
çünkü o çocuk öpüşmeye doymuyor istasyon gördüğünde
ve biz neyse ki yola çıkıyoruz gözlerimizi götürmeden
yağmura hapsolmuş bir köyün derme çatma Salı günlerinde
öpüşmenin inzibatları derleyip toplamış etrafı kör yürüyüşlerde
görünmüyor iç içe geçmiş salonlar, küfürler birisinin yeleği gibi
yani ne kadar perişansak o kadar da marifetimiz var hayata
evlerin içi dünya kadar pişman ev içi olduklarına
nefrete saygımız var, sevgiye muhtaçlığımızsa baki
ama istasyon hiçbir yerden görünmez başkaları yüzünden
kıyıya vurur vazgeçmek, ihtimaller boşalır çeşmeden


görmek ki hayatın kalesi, alkol ikindisi ve süpürülmesi gerekeni
gittik gördük ama dirilmeye vaktimiz yetmedi adam gibi
ve günü kurtardık diye birkaç yıl acı çektik, çekildik alkollü gecelere 
çekildik bütün zehirli yılanların ülkesine, dehşetledik sinemizi
ürperdik, ürpermiş gibi yaptık ve düğümler atıldı bir sonraki yaza


öpüşmekle sevmek arasında ne kadar zaman vardır ki
bir de kuğular, bir de başaklar, bir de ne vardır ki bilemedim
salonsuz bir kederimiz uyanırdır mutluluk denince aşka
bütün camların kırılası gelirdir tahmin ederseniz
ve böylece kıtlık kıran kaybolur diye bir ümit belirir aynada
diye öcü alınmalı kapı çalmakların, diye hücum edilir yalnızlığa

pardesünü giymen için yapmışlar mı hürriyet
pardesünü giymen için yapmışlar mı geceyi
pardesünü giymen için yapmışlar mı kışı
pardesünü giymen için yapmışlar mı denizi
pardesünü giymen için baban mı olmamış hiç
pardesünü giymen için sarhoş mu oluruz
pardesünü giymen için ne kadar da serin bir hürriyet gecesi
pardesünü giymen için ne kadar yakışık bir kış denizi
pardesünü giymen için sarhoş baban ansızın
hatırlatır ölmeyi

cam kenarları için saklanılmış biletler

kızgın olduğumuz şey her yere yayıldı uçaklarla
balıklar söylenip durdular bunu görmedikleri bir yerde.
zamirlerin kimi kastettiği belli değildi bu hengamede
hengame dediysek sarhoşken bütün eviçleri öyle
iyi kötü ayrıldığımız mekanı bulmuştuk, sarhoştuk hepsi bu
terk edilmiş ayrılıkların mezarı, pençe izleri kalmış tüh

kaçtın ve saklandın sakıncalı bir nehre
şehir şehir olsaydı bu kadar şaşılmazdı gelene
ve sen kaçtın aceleyle saklandığın dirilişe
öfkelenmiş gömülüyordun bulutlu camlardan
kaçmış sığınmış bulunuyordun helak edilmiş kavimlere
gelmiş bir ay çıkmıştı tam üstüne tam saçlarına
konmuş bir kuştun sen, kızgınlıktan esmer
yanlış ne vardıysa hepsinde biraz haklı ve esmer
bi sigara içimlik cumhuriyetler vardı, öyle şirin öyle pak
izmarit bulamamıştın, bari deniz temiz kalsa
ama kızgın değilsin hala kendi yaşındaki çocuğa
öpülecek alın çok, büyümek gerek kelebeğe
ve sevinç içinde Bitlisi öptün pembe renkli bir gülde
mavi kapaklı bir dergide yazdılar bunu ama, ellerimi tutma

çalışılmış bir ayrılığı tekrar edip durdun sokak yolunda
sigara içmek için ülke yaratmamıştılar terk edildiğinde
ama sana söz işler iyi giderse bundan sonra
darmadağın olacağımız dişe dokunur bir uçurum ayarlarım sana
sert bir içki bulurum, kadere inanmaktan vazgeçeriz
ikinci kez yaratılırız, sert adamlar olup çıkarız
a harfini dilediğimiz kadar uzatırız bağırırken sevgiliye
Afrika’ya kadar düşünürüz ayışığını, ama çok üşürüz
ve başladığımız yerde bir sokak kedisine dönüşürüz